DE VLAANDERENROUTE met de HEUVELROUTE als hoofdschotel

Van 8 tot 20 Juli, 2025

INLEIDING met ook al enkele CONCLUSIES

• De Vlaanderenroute is een langeafstandsfietsroute die een lus vormt rond Vlaanderen en daarbij de 8 andere Vlaamse Icoonroutes met elkaar verbindt. Het is een route van ongeveer 960 kilometer, ontwikkeld door Toerisme Vlaanderen en loopt langs het beste van wat onze regio aan natuur, landschap, erfgoed en cultuur te bieden heeft.  (wij hebben vroeger ook al de “Fietsen door Wallonie-route” gedaan, zie “Met de fiets door Wallonie”)

• De Icoonroutes breien stukjes van het Vlaamse landschap samen rond een thema: de Maas, de Kust, Kunststeden, de Schelde, de Groene Gordel rond Brussel, de Kempen, het front van 14-18 en de Heuvelroute. Enkele personen die bijgedragen hebben de Vlaamse identiteit vorm te geven (of juist niet…) passeren ook de revue:  Hendrik Conscience, Emile Verhaeren, Omer Wattez, Ambiorix, de gebroeders Van Eyck, James Ensor, Stijn Streuvels, Louis Neefs, Bobbejaan Schoepen, Karel Van Wijnendaele,…. 

• We merkten op dat de gele kleur van de Vlaanderenroute richting Duitsland samen loopt met de oranje kleur van de Heuvelroute….! De Vlaanderenroute krijgt op Routeyou een positief hoogteverschil van 4500meter – die ze dus voornamelijk kado krijgt van de Heuvelroute (4000m). (Onze GPS berekende een 4700 m en dit nog zonder Kemmel- en Monteberg, het begin van de Heuvelroute)

• We realiseerden ons echt tijdens het fietsen pas dat de routes NIET een zo kort mogelijke verbinding tussen steden vormen maar wel degelijk meestal een omweg nemen om een schattig kerkje, een mooi marktpleintje, een brouwerij eerder behorend tot onze industriele archeologie of ander cultureel  erfgoed te laten zien…. EN… de Heuvelroute laat je wel degelijk de meest hapbare knuisten en hompen doen die figureren in de voorjaarsklassiekers, daarbij ook niet altijd de kasseien schuwend! Dat betekent dat we de afstanden tussen de plaatsen die we geboekt hadden wel degelijk serieus onderschat hebben….! Dus, doe gerust 50% bij op de afstand die je grosso modo “gemeten” hebt op de kaart! Uiteindelijk zijn het FIETSKNOOPPUNTEN die je volgt en die heel Vlaanderen verkeersarm en met zin voor schoonheid aan elkaar schakelen.

• Maar… de route blijft je elke dag verbazen met zoveel variatie en schoons en moet zeker niet onderdoen voor de meeste routes in andere Europese regio’s!!  Het verheugde ons vooral ook hoeveel bos er nog is en hoelang de route soms door of langs die bossen loopt! (Maar dit zullen wellicht bijna de enige bossen zijn die nog overblijven…?!)

• Je kan de GPX downloaden op Vlaanderenroute | Icoonfietsroutes; de route is zeer goed aangeduid en – we hebben de indruk – meer up-to-date dan de GPX!

• We zullen de etappes die we deden niet echt in detail beschrijven; enkel wat zaken aanhalen die ons opvielen of waar je moet op letten..

• We deden de route met onze gravelbikes (Stevens), met een rugzakje voor de dag en een zadelzak voor de avond-kledij! Een koersfiets zouden we niet aanraden; een touring bike kan ook en daarop kan je wat meer laden (persoonlijk halen we meer fietsplezier uit de gravelbike) … Banden dus van meer dan 28 mm aangeraden!

• Het was eigenlijk onze bedoeling om naar Bonn te fietsen vanuit Oudenaarde; dit om er onze dochter te bezoeken. Met de kaart van “Fietsroutes in Belgie” voor ogen zie je een horizontale route naar Aachen: de Vlaanderenroute, daarbij aanknopend het laatste stuk van de de Heuvelroute en de Eurovelo 3 (EV3) naar de Rijn (een route die verder helemaal tot Hamburg gaat). Veilig en mooi richting Bonn, dus! En eenmaal zo ver leek het ons logisch en interessant om de lus van de Vlaanderenroute af te werken via de Kempen, Antwerpen, Gent, Oostende en Ieper.

• We hadden 4 dagen om Bonn te bereiken; dat betekende bijna heel de Heuvelroute en dus iets minder dan 4000-meter klimmen (zonder het klimmen tussen Poperinge en het begin van de Vlaamse Ardennen) … maar met de hoogteverschillen tussen Plombières (einde van de HeuvelRoute door de Voerstreek) en Bonn en dit door het Eiffelgebergte.

• We beschrijven de Vlaanderenroute in 9 etappes en omvatten zo de hele route:

• Van Oudenaarde (Schorisse) naar Leuven (Korbeek Dijle)
  • Naar Tongeren
  • Naar Plombières (einde van de Heuvelroute)
  • Van Maastricht naar Pelt
  • Van Pelt naar Antwerpen
  • Naar Gent
  • Naar Oostende
  • Naar Ieper
  • Naar Schorisse

ROUTE

Etappe 1: Van SCHORISSE tot KORBEEK-DIJLE (Leuven), 125 Km, 1335m klimmen en 1369m dalen; 7h04 rijden (in het zadel).

 We begonnen van Oudenaarde en kwamen na zo’n 10 km aan op de route in Schorisse. Het Bosgat verwelkomde ons in de “Vlaamse Ardennen”, een naam populair gemaakt door Omer Wattez …

Horebeke, Brakel en de Dender passeren met de Muur van Geraardsbergen (de Kapelmuur, of de Oudenberg) als eerste snack stop – ideal een mattetaartje –  boven aan het Kruis. De beklimming op ronde keikopjes valt mee zeker wanneer nog vroeg op de dag; die 19% zijn maar een tiental meters lang….

De langere  Bosberg brengt je dan in het Pajottenland (of Breugelland), sedert 1 januari van dit jaar wellicht het best geïllustreerd met de fusiegemeente Pajottegem; vanaf Oetingen kan je de hoogbouw van Brussel voor het eerst zien. Die lijkt nog bangelijk ver af, wetende dat je een eind ten zuiden van Brussel zal moeten rijden!

Bordjes voor de REV route deden ons denken aan REValidatie, maar in het dorpscafe van Sint-Pieters-Leeuw werden we op Remco Evenepoel gewezen, natuurlijk!

Het dorpspleintje van Gaasbeek moet een van de mooiste zijn van Belgie en leidt de klim in naar het Kasteel. Hier loopt de Groene Gordelroute rond Brussel samen met jou tot in Hoeilaart.

Halle is best verfraaid; Beersel herinnert aan Suske en Wiske…   

De villawijken van Sint-Genesius-Rode brengen je tot in het Zoniënwoud met een eerste zinderende afdaling door de bossen! Nog even door de druivenstreek en nog een laatste onbekende voor vandaag: het open landschap op “ooghoogte”  op het Plateau van Duisburg (maar waar de vliegtuigen met neergelaten landingsgestel Zaventem doen vermoeden..)

Geslapen in een “Vrienden op de fiets” in Korbeek-Dijle. Een aanrader!

Etappe 2: Korbeek-Dijle naar TONGEREN : 110km, 6h, 905m omhoog, 714 m dalen

We hebben de loupe naar en van Leuven niet gefietst (want er vroeger al lang genoeg verbleven..). Dus van Korbeek-Dijle een kortere weg naar Oud-Heverlee genomen via de gezellige Zoete Waters. En dan één van de hoogtepunten van de route: een hilarische afdaling door het Meerdaalwoud, het grootste loofbos van Vlaanderen!

De “fruitkisten “(“Pallox) in Hoegaarden brengen je in het Hageland; daarna doet de route haar uiterste best om je rond de brouwerij van Hoegaarden te brengen waarna jij dan weer je uiterste best moet doen om in de juiste richting te geraken..! Van dan af brengen prachtig aangelegde en onderhouden boomgaarden op eindeloos rollende heuvels je in vervoering en zo naadloos naar Haspengouw…   (Maar frequent opspuitende nevel tussen de boompjes drukt je op een minder idyllsiche realiteit: besproeiing….!).

Kapel ‘t Eikske vraagt om een pauze; Grootloon en Piringen voor lunch; en volgens de Guardian is “reading between the lines” van het kerkje in Borgloon de mooiste plek van België!

De route loopt dus ten zuiden van Tienen (zijn nieuwe burgemeester zal wellicht de route ooit door zijn stad weten te brengen…) en ten zuiden van Sint Truiden, maar via het noorden Tongeren (-Borgloon, officieel) binnen.

Dit is een zeer aangename stad met natuurlijk Ambiorix en de OLV Basiliek (Een basiliek is een kathedraal met verheven status door de paus!) als blikvangers.

Verbleven in één van de vroegere Begijnhof huisjes, Herberg “De Pelgrim”. Een aanrader!

Etappe 3: van Tongeren naar Plombières (einde van de Heuvelroute): 58km, 3h18, 570m klimmen, 455m dalen.

Na Tongeren worden de fruitbomen schaarser, maar het landschap blijft weids tot je ineens op het majestueuze Albertkanaal met ditto brug botst in Kanne (eigenlijk Riemst..), de eerste hangbrug in Belgie! Dit na zo’n 20 km en 125 m klimmen.

Voor de Vlaanderenroute ga je links vóór de hangbrug richting Noord, voor de Heuvelroute ga je er over, volg je het kanaal zuidwaarts tot Eben-Emael, een gekanaliseerd stuk van de Maas over en eventjes door Wallonië..

Een veer brengt je over de “natuurlijke” Maas en Nederland binnen (10 km ten zuiden van Maastricht) waar je op het “mooiste restaurant-terras van Nederland” botst in de fraaie gemeente Eijsden. Een doorsteek van de Voerstreek vormen de laatste heuvels van de route: van Sint-Gravenvoeren  naar Sint-Martens:  pittig maar rustig en in de schaduw; van Sint-Pieters naar Plombières: op open weg en ten volle blootgesteld aan de natuur-elementen; (routebouwers: dit moet aangenamer kunnen… !?!)

Een afzichtelijke voederfabriek betekent het einde van de Heuvelroute; NIET: een bordje met “proficiat voor je fantastische inpanning, je hebt de Heuvelroute met success afgelegd! We hopen dat je er van genoten hebt! Kom zeker terug” of zoiets…

Wij reden dus verder richting Aachen: de signalisatie verandert meteen met Duitse gründlichkeit, met indicatie van afstanden en steden én op zoetlopende asfalt …

En dit op de Eurovelo 3 (EV3), een route die in Duitsland Pilgerroute wordt genoemd of ook D-ROUTE 7, van Aachen naar Hamburg via Bonn. De GPS ervan is beschikbaar op genoemde websites.

Etappe 4: Van MAASTRICHT NAAR NEERPELT: 119 km, 5h40, 403 m klimmen, 393 dalen.

(Van Bonn namen we de trein naar Aachen; van Aachen naar Maastricht hadden we zelf een knooppuntroute uitgestippeld die ten noorden liep van de Voerstreek; ietsjes vlakker dus maar toch nog een 54 km en 431 m klimmen..Noteer dat hier onder de heuvels van Vaals misschien de Einsteintelescoop komt…. )

We begonnen de dag in Maastricht. Dus om de Vlaanderenroute te vervoegen ga je zuidwaarts en mag je weer de Maas over in Eijsden, en zo direct ook de Maasroute volgen.

De Maas is hier de baas: de rivier is onbevaarbaar en kreeg (opnieuw) ruimte om gecontroleerd over te lopen en dus de omliggende dorpen te beschermen. Daardoor baant ze zich een sierlijke weg door het landschap (“Maasland”). Je fietst langs eindeloze oevers bevolkt met trekvogels , langs grindplassen, oude rivierarmen en onnoemlijk ander schoons… Onder andere ook Oud-Rekem dat de titel mooiste dorpje van Vlaanderen krijgt.

De Kempenroute brengt je door bossen, heidegebieden, langs meren en over een oud kolenspoor, een overblijfsel van het Limburgse mijnverleden. 

Ze begint in Maasmechelen, nog eerst even langs het voetbalstadion van Patro Eisden – back in memory lane- waarna je de Mechelse Heide kunt bewonderen, met een 300 meter lange houten fietsbrug over de heide, “Fietsen door de Heide”.

Het station van As nodigt uit voor lunch (maar je bent niet de enige met dat idee, zal je merken..!); het oude kolenspoor, station en toren vormen het begin van het Nationaal Park Hoge Kempen culminerend in het indrukwekkende industrieel erfgoed C-mine dat een interessante, nieuwe invulling kreeg (reconversie geld wel besteed…)

Daarna fiets je verder door De Teut en in het Bosland Park moet je eventjes van de route afwijken voor het hoogtepunt “door de bomen Fietsen”.

Neerpelt ligt een 10 km van de route, te vinden op de fietsknooppunten.

Etappe 5: Van PELT naar ANTWERPEN: 110km , 5h43, 178m klimmen, 227m dalen

Alvorens de Kempenroute in Limburg te verlaten moet je de onwezenlijk wrede schoonheid van het Duitse oorlogskerkhof in het Kattenbos te Lommel laten bezinken….. Er kunnen wel nog enkele overgebleven F-16’s van Kleine-Brogel overscheuren om de realiteit weer in je gezicht te gooien…

De route in het Oosten van de Provincie Antwerpen blijft door bossen gaan, door heide, langs de Kempense Meren, de vallei van de Kleine Nete, en over de Kempense Heuvelrug. 

De Lilse Bergen en Zoersel zorgen voor schitterend en “lang” groen; Gierle (bij Lille) herinnert aan Louis Neefs, Het Boshuisje in Zoersel (met zalig terras!) aan Hendrik Conscience waar hij het verhaal van “De Loteling” zou zijn verteld geworden…

Zoals Eben-Emael de vijand moest buitenhouden, zo loopt ook het verhaal van de antitankgracht tussen het Albertkanaal en de Schelde: ze konden niet op tegen de blitz aanval en de amfetamines van de vijand! De natuur nam gelukkig over, met wriemelend waterleven en bijzondere flora als bezetter; in Fort Oelegem vinden honderden vleermuizen een overwinteringsplek.

Wanneer de route je terug naar het Albertkanaal brengt kan een sterke tegenwind je nog serieus doen werken om de voorsteden van Antwerpen te bereiken. Van hieraf wordt alles ook “groots” en wijds; je komt er ook  langs het grootste waterzuiverings station van Belgie (Het Albertkanaal met de Maas levert 40% van het oppervlakte drinkwater …)

Gelukkig brengt het Rivierenhof weer een lange en rustige intro vooraleer je de stad induikt. De route – die altijd wel ergens onderbroken wordt door werken –  brengt je langs het Havenhuis en het Eilandje, langs het Steen en het Nieuwe Zuid door de Kennedytunnel naar de Linkeroever, de Stad uit, de rust weer in….    

Etappe 6: Van ANTWERPEN naar GENT: 102km, 5:00h, 191 m klimmen

In tegenstelling tot gisteren waar je de kilometers voornamelijk in het groen afmaalt, rij je vandaag op verhoogde bermen langs de “Zeeschelde” (wat de Schelde als getijdenrivier uniek maakt in Europa!), door de polders in open natuur en blootgesteld aan alle natuurelementen. Maar schoon…!

Alhoewel… de aanblik van Hoboken doet je eerst wel even denken aan zijn naamgenoot in Amerikaanse films…..

De polders van Kruibeke zouden het grootste overstromingsgebied van Oost-Vlaanderen zijn..

Rupelmonde toont je vergane scheepsbouw-glorie maar je vindt er ook een terrasje aan de Schelde of op de markt rond het beeld van Mercator.

De langste brug van Belgie, de Temsebrug brengt je naar de rechteroever tot in Bornem en van een klein eindje Oost-Vlaanderen terug naar Antwerpen. De oorspronkelijke brug was van Gustave Eiffel maar heeft de 2^e Wereldoorlog niet overleefd.

Weert is gezellig maar St Amands behoort officeel tot de mooiste dorpen van het land.. Kunstenaars en dichters vonden er inspiratie; Emile Verhaeren liet zich aan de oevers van de Schelde begraven .

De verrassing voor vandaag: 3 maal de Schelde over op een gratis veerdienst: In St. Amands (naar Moerzeke), Baasrode en Berlare (Appels). De eerste 2 snijden een grote meander van de Schelde af, die in Berlare brengt je gewoon naar de Linkeroever…

Dendermonde rij je niet binnen, maar zijn Belfort, de Lakenhalle en het Begijnhof zijn niet te missen! Aan knooppunt 91 moet je ervoor zuidwaarts en langs de monding van de Oude Dender in de Schelde de stad binnenrijden.

Waar de Nieuwe Dender in de Schelde loopt brengt de Sint-Onolfsdijk kilometerslange bescherming en rust tegen de Schelde, tot in Appels (Berlare) dus waar je aan de overkant wordt gebracht. Deze overkant heeft als decor gediend in de film “Mira, of de teleurgang van de Waterhoek”, naar het boek van Stijn Streuvels over de bouw van een brug over de Schelde in Avelgem (Rugge-Kluisbergen-Ruien), 100 km verder Westwaarts….

De Kalkense Meersen brengen je langs Wetteren met een in het oog springende fietsbrug naar het Centrum toe en verder over de Heusdenbrug bij de brede Scheldebocht in de Gentbrugse Meersen die het einde (begin) van de Zeeschelde inluiden. 

Via het Keizerpark in Gentbrugge en net vóór de St Baafsabdij (niet “kathedraal”) (en waar Margareta van Male met Filips de Stoute trouwde, zie verder..) en Portus Ganda rij je Gent binnen. Met zicht op de 3 torens sla je links af, het centrum dat zich opmaakte voor de Gentse feesten, rechts latend..

Geslapen bij een “vriendin op de fiets” in Gent.

Etappe 7: van GENT naar OOSTENDE: 99 km, 5.00 h, 156m klimmen, 149m dalen. (zonder de lus naar Damme: in Ver-Assebroek zijn we rechtdoor naar de stad gereden… )

Een laatste stukje van de oorspronkelijke Leie in Gent brengt je naar De Coupure Links en zo langs de Brugse Vaart, de stad uit… Eens de Brugse Vaart over en de Ringvaart voorbij, ga je officieel langs het Kanaal Gent-Oostende en grotendeels in de schaduw van platanen of Candese populieren.

Hier is de kans groot dat je een boot van Boat & Bike tours voorbijfietst. Nadat het zijn lading – voornamelijk –  Amerikanen in Gent heeft gedropt voor een fietstochtje naar Brugge, zal je ze onderweg nog wel ergens op een marktje tegenkomen, met grote kaarten op het stuur en verwonderd over zoveel kneuterigheid, voor ons knusheid.

Je verlaat het jaagpad langs het kanaal om de “betere wijken” van Bellem en Aalter te kunnen bekijken, dit keer in volledig groen! Nu zal je begrijpen waarom er zo lang verkeershinder was in Aalter op de E40: dit om geluidswerende panelen te plaatsen zodat het geraas van de autoweg de villa’s en de eekhoorntjes minder zouden belasten…!

Op het marktje van Aalter is het best gezellig om bij een koffie even over de lokale (ex-) burgemeester te praten..

Na het oversteken van de E40 rij je door prachtig groen, zonder villa’s nu, culminerend in schoonheid rond het Bulskampveld en zijn kasteel…

Terug boven de E40 fiets je al vlug langs de hoeve van de sympathieke “Mobiele fruitpers- Houtlandse tuinsappen” waar een terrasje met Renett drankjes jouw snackje kunnen vergezellen.

In Beernem ga je onder de spoorweg en al vlug bots je weer op het kanaal Gent-Oostende. Het kanaal over en richting Assebroekse Meersen, één van de groene longen van Brugge. (In Ver-Assebroek zijn we langs de Astridlaan en de Generaal Lemanlaan naar de Gentpoort gereden alwaar we de route weer hebben opgepikt..)

De officiële Vlaanderenroute gaat door Ryckeveld, de 2^e groene long van Brugge en langs waar onze over-over-grootmoeder werd geboren wiens erfenis (Vlaanderen,  rijkste gebied van Europa toen) de erfgenaam van Bourgondië meer bekoorde dan haar schoonheid…Door die rijkdom (en de wilde feesten die dat wilden aantonen)  worden wij vandaag “Boergondisch” genoemd… terwijl het eigenlijk “Vlaams” moet zijn…!

In Damme ga je langs de OlV Hemelvaart Kerk (even omhoog klimmen, indien mogelijk… wèl jouw helm of pet afzetten; anders word je terechtgwezen door de suisse-op-rust); door Damme, ooit een wereldhaven, langs de vaart…om dan op de weergaloze “ring” rond Brugge te komen.  

Je gaat over de  Minnewaterbrug (in het Engels verkeerdelijk “Lovers’ bridge genoemd, terwijl “minnen” eigenlijk op “watergeesten” duidt,..?!). Je komt de stad niet in, via Christus Koning kom je weer uit de stad, richting Oostende.. langs het gelijknamige kanaal.

In Ter Spinde, waar de Stalhillebrug is ingezakt is het gezellig op adem komen. In Plassendale sla je links af langs het kanaal dat naar Nieuwpoort leidt. In Zandvoort naar rechts, door Stene wat een gezellig dorp leek, en langs het vliegveld en Astropolis naar Mariakerke waar James Ensor begraven ligt op het kerkhof van OLV Ter Duinen (net vóór je naar links de dijk op gaat).

Je komt dus Oostende niet in; je verlaat de Stad aan de compleet tegenovergestelde kant van waar de “blikken dozen met deuken” van Arne Quinze (“Rock Strangers” ) het andere begin van de dijk in de stad vormen.

Etappe 8: van OOSTENDE naar IEPER: 96 km, 5:00h 292 m klimmen, 276m dalen

Je begint de dag met een gezapig eindje fietsen met zicht op zee en langs het strand, door Middelkerke en door Westende, richting Nieuwpoort.

De GPS liep hier anders dan wat de bordjes nu aangeven: die leiden je bijna direct langs de jachthaven en naar Albert 1 aan de Westfront Memorial naar het kanaal Nieuwpoort-Duinkerke,  Nieuwpoort voorbij… Terwijl je toch zeker even langs de kaai de rij viswinkels van het stadje moet gaan bewonderen, de mond met goesting laten vollopen en wat verder ook afrijden naar de markt voor een bezoekje met koffie!

Je komt pas in Schoorbakke langs de IJzer, de rivier waar het hier vandaag vooral om te doen is… Even een binnenwegje langs Stuivekenskerke om langs de Ijzer weer op die Grote Oorlog te worden gewezen en dit voor de hele dag..!

Ook in Diksmuide moet je de route even verlaten om de  fraaie markt ervan te gaan zien en van iets stevigers te genieten!

Dan ga je de IJzertoren langs tot de Knokke-brug waar je links het kanaal Ieper-Ijzer eventjes volgt. Aan de  “Drie grachten” zie je een bordje met fietsaanduiding Ieper 15 km; je zou dan enkel nog Boezinge passeren om Ieper ten noorden binnen te rijden; maar de route slaagt er in om je nog 54 km te laten wachten en om te rijden om de stad dan ten zuidwesten via de Poternebrug binnen te gaan en dit pas in de late namiddag…

Dus, die aanduiding laat je rechts laat liggen en je komt Merkem, Kippe, Mangelaar, Langemark, Poelkappelle door of langs,…. allemaal eerder saai werk en zeker wanneer de wind op kop ligt…

Maar vanaf  de Oude kaasmakerij in Poelkappelle voel je terug die tinteling van opwinding en kan je niet anders dan onder de indruk komen van Tynne Cot , het aandenken aan alle nationaliteiten die tijdens de Grote Oorlog zijn gevallen én door de beklimmingen van Hill 62 en Hill 60.

De Palingbeek figureert ook met een beklimming en met heelwat prachtig groen, en zal je de volgende dag ook nog bekoren (of misschien niet…)

Maar de route brengt je schitterend langs en door de Vauban muur Ieper binnen, biedt je al een glimps op de Menenpoort vooraleer de grootse markt (en de afstand van de dag)  je helemaal van je sokken blaast!

We verbleven in wat ons wellicht het meeste beviel van heel onze tocht: Urban Gardens in een “glamping tent” voor 100 € , net buiten de stad.

Die avond om 20.00h onder de Menenpoort ook nog de “Last Post” gaan zien en horen, die dag afwisselend met koor, doedelzak en trompet.. Blijft ontroerend!

Etappe 9: Van IEPER NAAR SCHORISSE (Oudenaarde):  153 km, 8h15, 1130m klimmen, 1147m dalen.

Als laatste dag op onze tocht zijn we naar Avelgem gereden en dan rechtdoor naar Oudenaarde. Dit was al een 120 km  en 688 m klimmen…(plus 15 km naar Oudenaarde, maar plat). Van Avelgem naar Schorisse hebben we achteraf eens gedaan want in onze “achtertuin”, met de Kluisberg, Kanarieberg en Taaienberg…nog eens 33 km en 442 m klimmen)

De Vlaanderenroute brengt je dus niet naar Poperinge, Entre Deux Monts, Westoeter, Dranouter… en ook niet over de Monteberg en de Kemmelberg; deze vormen het begin van de Heuvelroute.

Je verlaat Ieper langs het station en het kanaal Ieper-Komen, door Voormezele en glooiend naar  Wijtschate waar de beide routes samenkomen.  Klimmend gaat het naar Mesen, officieel  de kleinste stad van Vlaanderen met 1100 inwoners; terug naar het Noorden, richting Ieper en opnieuw naar de Palingbeek,  waar je dit keer van een 1300 m lange kasseistrook mag genieten, de langste van heel de Vlaanderenroute!!

Het blijft verder glooien maar niet onaardig tot in de vroegere tabaksstad Wervik, waar je over de Leie ook nog een lusje maakt in Wervicq-Sud, Frankrijk even binnen. Makkelijk en voornamelijk langs de Leie nu gaat het langs Menen met een grote omweg rond Lauwe en Marke, maar gelukkig terug via de Leie Kortrijk binnen. De route brengt je werkelijk langs elke bezienswaardigheid van de gerenoveerde en enorm opgewaardeerde stad, behalve de markt, dan…?!  

Misschien onverwacht, maar ten zuiden van de stad blijft het glooien, langs Bellegem (en de fraai herbouwde brouwerij Omer Vander Ghinste), Heestert en Otegem. Vandaar zie je ten Westen al het “echte” werk van de Kluisbos liggen… Aan het Lijsternest van Stijn Streuvels ga je links nog even de Tiegemberg op die vanuit deze richting veel geleidelijker komt dan andersom.  

De Schelde over in Avelgem, waar je ook even de Schelderoute en de EV5 vervoegt.

De route neemt je dan de Kluisberg op via de “grote weg” i.e. de Bergstraat (dit zou veel aangenamer kunnen, routebouwers, bvb langs de Boskouter (maar scherper..!), langs wat  horeca (onze favoriet: Chalet des Bruyères wat hogerop) en verder omhoog naar “De Toren” om dan 4 km onverhard op de grens Vlaanderen-Wallonie en door één van de mooiste beukenbossen van onze contreien te rijden, onverhard.

De Ronde van Vlaanderenstraat met alle winnaars van de Ronde op de grond geschilderd brengt je naar de Karnemelkbeekstraat, naar beneden, Wallonie binnen, vóór het station van Ronse naar Klein Frankrijk, de kanarieberg omhoog door het Muziekbos van Louise Marie. Zowel Ronse als het Muziekbos zijn zeker een rondritje waard!  

Zoals het een taaie Flandrien weinig of niet deert, komt ook die berg nog in het verhaal voor… En zo komen we weer aan in Schorisse en is de cirkel rond…

CONCLUSIES

Belangrijkste is: zeker eens doen, daarom niet in één trek…

9 etappes lijkt ons nu wat weinig, maar garandeert je zo wel genoeg fietsplezier! Indien je dat ook wilt combineren met dingen bezoeken en de tijd te nemen om hier en daar natuur of architectuur wat te laten bezinken, dan kan je er wel een maand over doen..

Wij gaan de route zeker nog eens doen, in de andere richting, dan en misschien over 12-14 dagen en in Juni of September en dit om nog wat meer van de natuur te kunnen genieten,  en wellicht met wat meer “Vrienden op de Fiets” overnachtingen…